• آب و هوا
  • فلزات گرانبها
  • ارز (افغانی)
کارشناس افغان: توافق آمریکا و طالبان هیچ کمکی به روند صلح نکرده است
تاریخ:۱۴:۵۴ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۱ کدخبر: ۱۳۹۹۰۹۱۱۰۰۰۵۰۱
کارشناس افغان گفت: آنچه که در میدان نبرد می‌بینیم آسیب بیشتر به افغانستان بوده است. گفت‌وگوهای آمریکا و طالبان پس از 9 ماه منجر به یک توافق نامه شده اما هیچ کمکی به روند گفت‌وگوهای بین الافغانی نکرده است.

به گزارش سایت افغانستان خبرگزاری فارس، سید قاسم اخضراتی روزنامه نگار و فعال سیاسی با روزنامه تهران تایمز گفت‌وگویی داشته که در زیر می‌خوانید:

چرا آقای امرالله صالح به فساد اداری افغانستان اشاره داشته است؟ عوامل اصلی فساد در افغانستان چیست؟

 حرف‌های آقای صالح می‌تواند تا حدودی دقیق باشد گرچه فساد در افغانستان نهادینه شده که دلایل خاص خودش را دارد. این عوامل هم نمود داخلی دارد هم نمود بیرونی. اگرچه دولت افغانستان در این راستا گام‌هایی را برداشته و کمیته‌ای را برای مبارزه با فساد اداری ایجاد کرده که می‌تواند گام مثبتی باشد ولی یکی از عوامل عمده فساد در سیستم افغانستان ناامنی‌هاست که خود افزایش ناامنی‌ها آسیب پذیری دولت افغانستان در مبارزه با فساد اداری بیشتر کرده و حاکمیت قانون را زیر سوال برده است.

عامل دیگر این است که کمک‌های جامعه جهانی در دو دهه اخیر بخش بزرگی از آن مستقیما به دست دولت افغانستان نرسیده و به موسسات و ان‌جی‌اوها داده شده است. این خود عامل افزایش فساد از طریق تراکم نهادها و تراکم اداری است. بر این اساس عوامل داخلی و خارجی اهمیت دارد.

کمک‌های کشورهای مختلف هم شفاف نبوده و در این کمک‌ها هم فساد دیده شده و همچنین در داخل افغانستان فرصت طلب‌ها از شرایط استفاده کرده و به آن دامن زدند. به طور خلاصه می‌توان گفت مهم‌ترین عوامل فساد در افغانستان گسترش ناامنی است که حاکمیت قانون را تضعیف کرده است. مساله دوم هم اشتباه جامعه جهانی در عدم تخصیص منابع برای دولت به صورت مستقیم است.

گفت‌وگوهای صلح آمریکا و طالبان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ اگر قرار بود آمریکا با طالبان مذاکره کند دلیل به راه انداختن جنگ در افغانستان چه بود؟ 

این پرسش مردم افغانستان هم هست که آمریکا اگر قرار بود با آمریکا مذاکره نکند چرا از اول این کار را نکرد؟ مردم افغانستان نسبت به عملکرد آمریکا بدبین شده‌اند و این بدبینی هر روز افزایش پیدا می‌کند و این شک و تردیدهایی را درباره صداقت آمریکا در ذهن مردم ایجاد کرده است. آمریکا آنچه را که در اوایل با شعار سرکوب تروریسم و مبارزه با مواد مخدر در افغانستان مطرح کرد عملی نکرد و پس از نزدیک 20 سال نبرد و با گذشت هر روز می‌بینیم تروریسم افزایش پیدا کرده و طالبان قدرت و نفوذ بیشتری یافته‌اند.

اینها پرسش‌هایی است که مردم افغانستان از دولت آمریکا دارند. آنچه که در میدان نبرد می‌بینیم آسیب بیشتر به افغانستان بوده است. این که گفت‌وگوهای آمریکاو طالبان پس از 9 ماه منجر به یک توافق نامه شده است هیچ کمکی به روند گفت‌وگوهای بین الافغانی نکرده و نتوانسته زمینه ساز یک گام عملی برای آوردن ثبات و تامین امنیت در افغانستان باشد.

این گفت‌وگوها در دوحه همچنان بدون هیچ پیشرفت و دستاوردی ادامه دارد و برای همین است که ذهنیت مردم افغانستان به این گفت‌وگوها منفی بوده و خواهد بود.

آمریکا می‌توانست بهتر عمل کند و در چنین معضلی قرار نگیرد ولی امروز می‌بینیم که آمریکایی‌ها در تعامل با دولت افغانستان صداقت نداشتند و با وجود کمک‌هایشان به افغانستان اما دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا نشان داد در سیاست دوست و دشمن دائمی نداریم و آمریکا با طالبانی که سال‌ها در جنگ بود امروز پای میز مذاکره نشست و به توافق رسید. لذا ما امیدواریم این روندی که در دوحه در جریان است علیرغم بدبینی ها ونگاه منفی به آن به نتیجه برسد.

از سوی دیگر برخی نا امنی‌ها در افغانستان ریشه داخلی و ریشه منطقه‌ای دارند و کشورهای همسایه به نوعی در افزایش نا امنی‌ها متهم هستند. نقش پاکستان کاملا مشخص است و تاریخ عملکرد آن بر همه روشن است. ما امیدواریم کشورهای همسایه افغانستان از خود حسن نیت نشان دهند و به صلح و امنیت پایدار در  افغانستان کمک کنند تا از این طریق حضور آمریکا در خاورمیانه توجیهی نداشته باشد.

خروج آمریکا از افغانستان به نفع همه است. در پایان روز صداقت آمریکا برای همه زیر سوال رفته است و حضور آمریکا در افغانستان نتیجه ملموسی برای صلح نداشته است چه در بخش مبارزه با مواد مخدر و چه در حوزه تامین امنیت.

برگزاری کنفرانس‌های بین المللی برای افغانستان چه فایده‌ای داشته است؟ افغانستان چطور می‌تواند به یک راه حل نهایی برای صلح برسد؟

بی‌شک افغانستان کشوری است که بیش از چهار دهه درگیر جنگ است و خشونت‌ها در آن قربانی می‌گیرند و حمایت جامعه جهانی می‌تواند برای افغانستان حیاتی باشد. این کنفرانس‌ها نقش تاثیرگذاری داشته است.

علیرغم نقدهایی که به این کنفرانس‌ها وارد است ولی فواید زیادی هم داشته است مخصوصا در حمایت ادامه‌دار جامعه جهانی از بازسازی افغانستان، حاکمیت قانون در کشور، حمایت از دموکراسی و تأسیس نهادهای دولتی نتیجه کنفرانس‌ها و کمک‌های بین المللی بوده است.

گفت‌وگوهای بین الافغانی یک اصل اساسی است اما برای ادامه روند گفت‌وگوهای بین الافغانی جمهوریت یک چتر بزرگ و فراگیر است. متاسفانه کشورهای مختلف از جمله برخی همسایه‌های افغانستان برای طالبان که به عنوان یک گروه تروریست در بین مردم افغانستان شناخته می‌شود جایگاه مهمی را تعریف کرده‌اند.

در این شکل‌گیری این رویکرد حتی روسیه، کشورهای عربی و آمریکا نقش داشته‌اند. در گفت‌وگوی بین‌الافغانی یک طرف نمی‌تواند دولت افغانستان باشد و طرف دیگر طالبان. طالبان یک گروه کوچک مخرب و جنایتکار سال‌ها به عنوان مزدور عمل کرده‌اند یعنی مستقل نیستند و از سوی کشورهای خارجی حمایت می‌شوند مخصوصا پاکستان که حامی سنتی طالبان بوده و برای سال‌ها به آنها کمک کرده است.

برای همین طالبان با این حجم کشتار و تخریبی که در افغانستان به بار آورده‌اند نمی‌توانند ادعای پیروزی کنند. توقع ما این است که جامعه جهانی و کشورهای درگیر در مسائل افغانستان کمک کنند که طالبان زیر چتر نظام جمهوریت در نظام سیاسی افغانستان ادغام شوند.

طالبان اگر واقع مستقل باشند می‌توانند در سیاست‌گذاری‌های افغانستان وارد شوند، در عرصه سیاسی به رقابت بپردازند و از طریق انتخابات و مشارکت در روندهای سیاسی به قدرت برسند. نظام جمهوریت این فرصت را به طالبان می‌دهد و زمینه را فراهم می‌کند. اما اینکه طالبان به عنوان عامل کشورهای بیگانه برای تخریب افغانستان عمل کنند و محلی برای تجمع تروریست‌های مختلف از کشورهای دیگر باشند قابل قبول نیست.

بحث امنیت در افغانستان دارای یک پیچیدگی چند بعدی است و اینجا نیاز است که همه کشورها کمک کرده و حسن نیت نشان دهند اگر واقعا به دنبال ایجاد صلح و آرامش در افغانستان هستند. لذا فشار جامعه جهانی باید در گام نخست روی پاکستان باشد تا دست از حمایت طالبان بردارد وبه دولت افغانستان کمک کند و عامل دیگر عملکردهای نادرست آمریکاست که در صورت اصلاح این موارد گفت‌وگوهای بین الافغانی می‌تواند ثمربخش باشد وگرنه طالبان نه مستقل خواهد بود و نه حمایت سیاسی مردم افغانستان را خواهد داشت و نه مبارزاتش مشروع است.

حامیان اصلی طالبان و داعش در افغانستان چه کسانی هستند؟

افغانستان در سال‌های اخیر به لحاظ امنیتی بسیار آسیب پذیر بوده است. افزایش نا امنی‌ها باعث شده گروه‌های تروریستی متعددی در خاک افغانستان فعالیت کنند و برای کشتن مردم و تخریب افغانستان کمر ببندند. در بحث حمایت از تندروها نوک پیکان اتهام سالها به سمت پاکستان بوده است. پاکستان به عنوان حامی طالبان در منطقه شناخته شده است و نهادهای بین المللی و مردم افغانستان به خوبی می‌دانند که پاکستان از طالبان حمایت لجستیکی، آموزشی و تسلیحاتی کرده است و ملاهای پاکستانی و مراکز آموزشی و مدارس دینی طالبان عمدتا در پاکستان است.

اما اینکه سیاست آمریکا چرا تغییر کرده و چگونه با یک گروه تروریست پای میز مذاکره می‌توانند بنشینند می‌تواند نشانگر این باشد که آمریکایی‌ها هم وقتی که منافعشان تامین شد حتی با تروریست‌ها هم وارد گفت‌وگو و توافق می‌شوند.

اما به لحاظ مالی حامی اصلی طالبان کشورهای عربی بوده‌اند از جمله قطر و عربستان سعودی که کمک‌های فراوانی به آن کردند. اما داعش یک پدیده افغانی نیست که در راستای سیاست‌های ارتش پاکستان است.

چرا افغانستان تبدیل به عرصه رقابت بین کشورهای همسایه‌اش شده است؟

رقابت کشورهای مختلف در افغانستان بر همه روشن است. چه پاکستان، چه عربستان چه هند و چه ایران. روی هم رفته کشورهای مختلف و مافیای بین المللی از جنگ در افغانستان سود می‌برند. متاسفانه جنگ برای برخی طرف‌ها مخصوصا برای مافیاها و اشخاص و کشورهای سودمند است؛ چه به لحاظ قاچاق مواد مخدر، چه از لحاظ معادن و زیربناهای معدنی افغانستان که سرمایه بزرگی است. امیدواریم.

انتهای پیام/ ر

نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط خبرگزاری فارس در وب سایت منتشر خواهد شد پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد
لطفا پیام خود را وارد نمایید.
پیام شما با موفقیت ثبت گردید.
لطفا کد اعتبارسنجی را صحیح وارد نمایید.
مشکلی پیش آمده است. لطفا دوباره تلاش نمایید.
آخرین اخبار پربازدیدترین اخبار